Met de jaarwisseling 07>08 hadden we zin in een rustig weekendje samen en vertrokken naar de Ardennen, naar het dorpje Hamoir in de middle of nowhere. Lekkere dingen halen in de geweldige belgische supermarkt, de hele dag de openhaard stoken en veel lezen.
Het plan om te verhuizen en samen een huis te gaan kopen, bespraken we tijdens dit weekendje serieus. Wanneer en waar, dat wisten we nog niet. Maar we gingen vanaf dat moment ons orienteren op de mogelijkheden.
Gaan we ons inschrijven voor een nieuwbouwproject in Amsterdam? Hoe werkt dat dan? Het duurt dan sowieso een behoorlijke tijd voordat je nieuwe huis opgeleverd wordt. Maar de plaatjes op de site van het project in Noord ‘Overhoeks’ spraken boekdelen. Met het nieuwe filmmuseum zelfs in die buurt. Dat leek ons wel wat. Maar het was niet goedkoop. Wilden we wel in Amsterdam blijven?
Al gauw waren we funda-verslaafd. Ik checkte ook andere huizensites, maar funda is toch de meest complete en duidelijkste site. Inmiddels wisten we ongeveer in welke prijsklasse we gingen zoeken. Mhmm, de mooie buurten en de jaren dertig-huizen met tuin in Amsterdam vielen snel buiten onze opties, want te duur. We wisten wel steeds beter wat we belangrijk vonden: een tuin (of een groot dakterras), minimaal 100m2, uit de jaren dertig, en het liefst in niet zo goeie staat, omdat we zelf graag willen verbouwen en er zo helemaal ons eigen plekkie van kunnen maken.
Helaas
Amsterdam viel dus af, ik wil niet ver weg in Osdorp wonen en drie kwartier naar de stad moeten fietsen. De huizenprijs in Amsterdam ligt simpelweg te hoog. Maar waar dan wel? Jochem werkt in Abcoude, ik in Hilversum, ons sociaal leven speelt zich af in Amsterdam en omstreken en mijn ouders wonen in Hilversum. Haarlem leek ons echt wel een mooie stad, leuke huizen en soms ook nog wel binnen ons budget. Maar qua ligging: van Haarlem naar Hilversum is echt een rotstuk, met trein of auto. Dus kwamen we op Vinkeveen, Kortenhoef, Bussum, Naarden, Nederhorst den Berg, Abcoude, Breukelen, ’s Graveland, Loosdrecht en Weesp.
Station
Funda stuurde ons steeds meer opties in deze stadjes/dorpen (het is inmiddels zo rond eind februari). Op een avond wist ik zeker: er moet een station vlak in de buurt zijn en ik wil snel in Amsterdam kunnen zijn. Zo viel er alweer heel wat af. In Weesp bleken een paar goeie opties te koop te staan. En Weesp heeft een leuk centrum, dichtbij het station en dan nog maar 12minuten met de trein naar Amsterdam Centraal of richting Rai/Zuid. De verschillende opties stuurde ik door naar Alice, mede omdat zij de enige was die Weesp tenminste een beetje kende. Toevallig was mijn moeder begin maart in Weesp en fietste langs de Achtergracht. Ja, dat huisje op nummer 114 leek haar geweldig, schitterende locatie. Maar we hadden eerst iets anders op het oog. Het huis op de Herensingel met een gigantische mooie tuin.
Onze eerste bezichtiging: de Herensingel voldeed bijna aan al onze eisen. Grote tuin op het zuiden, mooie houten vloer, helaas te weinig vierkante meters maar met mogelijkheid tot uitbouw van 1 kamer. De badkamer en de keuken vonden we maar niets. Dus die zouden sowieso vervangen worden. Toen kregen we het bericht van de makelaar dat men binnenkort achter de achtertuin (nu een niets-terreintje) een grote flat zou gaan bouwen. “Maar”, zei de makelaar, “het gebouw neemt bij jullie niet echt veel zon weg hoor”. Na enige twijfel en bijna een bod gedaan te hebben, toch maar besloten om het niet te doen.
De Achtergracht
Op de Achtergracht waren wel drie huizen die aan onze eisen leken te voldoen. Eentje hebben we van buiten bekeken maar dat was het toch niet. Het huisje op nummer 95 was wel leuk, maar voelde te klein en benauwd. Nummer 114, het huis dat mijn moeder eerder had gezien, gingen we daarna bekijken. De inrichting van 114 is geheel in jaren60 stijl, mijn eerste gevoel was dan ook niet heel goed. Schrootjes tegen elke wand, mintgroene en eigele kleuren, vreselijke deuren, benauwde inrichting. Vreselijk en ik kon de eerste keer er niet doorheen kijken. Jochem wel en dat was ingewikkeld, want natuurlijk hoorden we van iedereen: de eerste indruk, je eerste gevoel moet goed zijn!
Deze eerste keer was met meneer Giacomo himself, een gladde makelaar met kaal hoofd, dikke buik en een nog dikkere auto. Het moest snel snel want hij had een volgende afspraak. Hij wist ons niet veel informatie te geven over het huis. Een tweede keer kijken was dus echt nodig, Jochem was enthousiast en wilde graag dat ik dat ook werd. De tweede keer was Harrie erbij en kon ik al meer door de gele muren en schrootjes heen kijken. Mijn vader vond het gelijk een leuk huis waar je wat moois van kon maken. Ik twijfelde of het mogelijk was om de oude jaren30 stijl ook weer terug te brengen.
Tja, moeten we nou een bod doen? en voor welk bedrag? Het huis staat al lang op funda, er is niet al teveel haast bij geboden. Nu werd het pas echt lastig. We besloten toch de hulp van een makelaar in te schakelen, want ik zag mezelf niet onderhandelen over duizenden euro’s met die gladjakkes van de makelaar. Helen kende Weesp goed, de derde keer bezichtigen was samen met Helen. Dat was prettig, ze had er een goed oog voor en verzekerde ons na afloop van de bezichtiging dat het een goeie keus zou zijn en dat we er echt wel iets moois van konden maken.
Na overleg deed Helen een bod, volgens mij was het woensdagochtend. Donderdagmiddag zat ik in een vergadering op werk maar Jochem belde mij om te vragen of we het tegenbod wilden accepteren. Ach ja waarom ook niet. Zo snel! We hebben een huis gekocht! Ik kon het niet beseffen.
